Nûr-i âlemsin bugün hem dahî mahbûb-i Hudâ

Eyleme âşıkların bir lahza kapından cüdâ

Gitmesin nâm-ı şerîfin bu dilimden dem-be-dem

Dertli gönlüme devâdır cân bulur ondan safâ

Umarım her bir adın başka şefâ’at eyleye

Ahmed ü Mahmûd Ebü’l-Kâsım Muhammed Mustafâ

Çünki denildi ona “Ve’ş-Şems” dahi “Ve’d-Duhâ”

Rûyuna alnına mihr ü mâhı benzetsem n’ola

Bu libâs u hây hûy u tantana nedir dilâ

Eğnine hil’at  yeterken bir palâs u bir abâ

Cürm ü isyânım bir birundur gerçi hadden serverâ

Sen şefâ’at  kânısın geldim sana şefkat uma

Bu Muhibbî tövbe eyler tövbesin eyle kabûl

Fitne-i şeytândan sakla onu yâ Rabbenâ

MUHİBBÎ

“KANÛNÎ SULTAN SÜLEYMAN”

 (1494-1566)