Vücûdun mazhâr-ı sırr-ı ezeldir yâ Resulallah
Dilin mir’ât-i nûr-ı lemyezeldir yâ Resulallah
Seni Hakk nûr-i zâtından yarattı hubb-ı zâtıyla
Anın çün Zât-ı Pâkin bî-bedeldir yâ Resulallah

Niyazi Mısri

Yine dil na’atını söyler Muhammed

Yine dil na’atını söyler Muhammed,
Dil ü can mülkünü toylar Muhammed.

Ne kâdirim seni meth etmeye ben,
Kemâhi methi Hakk söyler Muhammed

Sen ol sultân-ı kevneynsin ki mahlûk
Senin medhinde âcizler Muhammed.

Giyip hil’at-ı “levlâk”ı giyip
Düşüptür sâye serviler Muhammed,

Alır şems-ü kamer nûru yüzünden,
Saçın “vel-leyl”-i yeldalar Muhammed.

Kaşındır “Kâb-e kavseyn-i ev-ednâ”,
Dürründen açılır güller Muhammed.

Boyun eğmiş durur çeşmine hayrân,
Çemen sahnında sünbüller Muhammed.

Leb-i la’l-i dehânın ma’denidir,
Lisânın vahyi Hakk söyler Muhammed.

Şu vaktin kim çıkıp gezdin semâyı,
Bulup Hazrette rif’atler Muhammed.

Kamû ervâh-ı peygamber hem melâik,
Seni iclâle geldiler Muhammed.

Seni şâhı âlem kılıp ol anda,

Kamûsu ümmet oldular Muhammed.

Niçün olmayalar ümmet ki Hakk’ın,
Rızâsın sende buldular Muhammed.

Ne noksan ire câhına kılursan,
Niyâzî’ye şefâatler Muhammed.

Niyazi Mısri Hz.

Bulan özünü gören yüzünü
Bir yüzü dahi görmek dilemez
Vuslatta olan hayrette kalan
Aklın diremez kendin bulamaz
Her şam u seher odlara yanar
Her benzi solar ağlar gülemez
Aşık olagör sadık olagör
Cehd eylemeyen menzil alamaz
Meftun olalı mecnun olalı
Bu Mısri dahi akla gelemez

Niyazi Mısri

Bir göz ki onun olmaya ibret nazarında

Ol düşmanıdır sâhibinin baş üzerinde 

Kulak ki öğüt almaya her dinlediğinden

Akıt ona kurşunu hemen sen deliğinden 

Şol el ki onun olmaya hayr ü hasenâtı

Verilmez ona cennet ilinin derecâtı

Ayak ki ibâdet yolunu bilmez onu kes

Öğrensin onu mescid önünde kapıda as

Bir dil ki Hakk’ın zikri ile olmaya mu’tâd

Urma sen ol et pâresine dil deyu hiç ad

Nefsim deme şol dîve ki iletir seni şerre

Nefis odur onun fikri vü meyli ola hayra

Gönül müdür ol kim içi vesvâs ile dolmuş

Kibr ile hased askeri her yânını almış

Şol cân ki fakat cismi diri tuta deme cân

Hayvanda da vardır o damarlarda dolan kan

Can ol ki “nefahtü” dedi Kur’ân'da ona Hakk

O nefha-i Rahmâniyyedir bu sırr-ı mutlak

Ol rûh-ı izâfîye kim erdi odur insân

Ol nokta-i kübrâdır olan sûret-i Rahmân

İnsân da denir ona dahî âdem-i ma’nâ

Hem rûh-ı musavverdir o hem âkil ü dânâ

Zîrâ ki cihâna neye geldiğini bildi

Maksûd olunan matlab-i a’lâsını buldu

Ol nefha imiş Âdem’e bil meşreb-i a’lâ

Ol nefha imiş kâf-ı vücûdundaki ankâ

Ol nefha imiş diri tutan cümle cihânı

Ol nefha imiş zîynet eden bâğ-ı cinânı

Ol nefha ile oldu imâret bu 'avâlim

Ol nefha ile doldu kamû yedi ekâlim

Ol nefha ile gözü açıklar görür 'ibret

Ol nefha ile işidilir ma’nâ-yı hikmet

El onun ile vermeğe meyl eyledi mâlı

Ayak dahi doğrultdu bu nefha ile yolu

Dil onun ile kıldı özün zikr ile mu’tâd

Ol nefha ile dâim eder yâr adını yâd

Nefs onun ile râzıyye vü merzıyye oldu

Emmâreliğin terk edüben tasfiye buldu

Rûh onun ile etti semâvâta 'urûcu

Kıldı melekûta dahî onunla vülûcu 

Ulvî olup ıtlâka eriştirdi sülûku

Mülkü şu ki terk ede bulur şâh-ı mülûku

İniş dahî yokuş bir olur cümle yanında

Cismindeki cân gibi bulur dostu cânında

Gider ikilik birlik olup her şey olur Hakk

Çün gide bulut âleme gün doğa muhakkak

Ol nefha ki Âdem demidir Âdem'i iste

Ol demde Niyâzî erilir menzil‐i dosta

 

Niyazi Mısri

Yine firkât nârına yandı cihân

Hasretâ gitti mübârek Ramazân

Nûr ile bulmuştu âlem yeni cân

Firkâtâ gitti mübârek Ramazân

İndi Kur’ân ey nûru güzel

Leyle‐i Kadr’inde ey kadri güzel

Gitti ey tehlîl ü tekbîri güzel

Elvedâ gitti mübârek Ramazân

Gâhı tesbîh ü senâ vü zikr ile

Gâhı tahmîd ü duâ vü şükr ile

Cân bulurdu mürde diller nûr ile

Hasretâ gitti mübarek Ramazân

Bu ay içre bağlanur dedi Resûl

Cinn ü şeytân etmeye aslâ füzûl

Hep duâlar bunda olurdu kabûl

Firkâtâ gitti mübârek Ramazân

Cem olup Hakk’a münâcât edelim

Nûr‐i Kur’ân ile doğru gidelim

Bilmedik kadrin Niyâzî n’idelim

Ey dirîgâ gitti şehr‐i Ramazân

 

Niyazi Mısri

Sevdim seni hep vârım yağmadır alan alsın
Gördüm seni efkârım yağmadır alan alsın

 

Aldın çü beni benden geçdim bu can u tenden
Aklım dahi her vârım yağmadır alan alsın

 

Ben varlığımı atdım dost varlığına yetdim
Her uslu’ya bazârım yağmadır alan alsın

 

Geçdim ben âd u san’dan çıkdım ben o dükkândan
Hep ırz ile vekârım yağmadır alan alsın

 

Geldi dile dildarım buldum gül ü gülzârım
Şimden gerû hep varım yağmadır alan alsın

 

Sen gaib ü hâzırsın her halime nâzırsın
Ahvâl ile etvârım yağmadır alan alsın

 

Çün buldu gönül yarim terk eyledim ağyarım
İmân ile zünnârım yağmadır alan alsın

 

Mısri’ye vücûb imkan bir oldu kamû a’yan
Tâat ile ezkârım yağmadır alan alsın

Niyazi Mısri

Dertliyim dermâna geldim dertli olan iniler
Yanmışam aşkın oduna oda yanan iniler

Vâh bana ömür geçirdim yok yere kıldım günâh
Hak katında suçlu oldum suçlu olan iniler

Ağla gözüm inle gönlüm aklı olan gülmesin
Kimi âh idüben ağlar kimi pinhân iniler

Yaz olur kuşlar çağırır Hû deyü Allâh deyu
Nâlesinden bâğ u bostân gül gülistân iniler

Ey Niyâzî ne yatarsın aç gözüni uykudan
Şol kıyâmet günlerinde cüml’alemyân iniler

Niyazi Mısri

Can yine bülbül oldu
Har açılıp gül oldu 

Göz kulak oldu her yer 
Her ne ki var olundu

Gönül o bahre daldı
Dilim tutuldu kaldı

Gittim anın zikrine
Azalarım dil oldu

Ferhat bugün ben oldum
Varlık dağını deldim

Şirinime varmaya
Her canibin yol oldum

Niyazi dön buradan
Durma sana gel oldu

Geç ak ile karadan
Halkı çıkar aradan

Niyazi Mısri

Ey gönül gel Hakk'a giden râhı bul,
Ehl-i derd olup derûnî âhı bul,
Cânın ilindeki şems ü mâhı bul,
Âdem isen "semme vechu'llâh"ı bul,
Kande baksan ol güzel Allâh'ı bul.

Devlet-i dünyâya mağrur olma sen,
Lezzet-i câhına mesrur olma sen,
İzzetim buldum deyü hür olma sen
Âdem isen "semme vechu'llâh"ı bul,
Kande baksan ol güzel Allâh'ı bul.

Gerçi Allâh'a ibâdet de güzel,
Zühd ü takvâ kanâat de güzel,
Halvet ehline kerâmet de güzel
Âdem isen "semme vechu'llâh"ı bul
Kande baksan ol güzel Allâh'ı bul.

Ol sana açmış durur dâim gözün,
Sen yitirmişsin ha ararsın özün,
Bi-cihet göstermiş eşyâda yüzün,
Âdem isen "semme vechu'llâh"ı bul,
Kande baksan ol güzel Allâh'ı bul.

Ârife eşyâda esmâ görünür,
Cümle esmâda müsemmâ görünür,
Bu Niyâzî'den de Mevlâ görünür,
Âdem isen "semme vechu'llâh"ı bul,
Kande baksan ol güzel Allâh'ı bul

Niyâzî-i Mısrî

Derviş olan aşık gerek

Derviş olan aşık gerek yolunda hem sadık gerek
Bağrı anın yanık gerek can gözleri açık gerek

Alçaktan alçak yürüye toprak içinde çürüye
Aşk ateşinde eriye altın gibi sızmak gerek

Zikr-i Hakk'a meşgul ola, yana yana ta kül ola
Her kim diler makbul ola tevhide boyanmak gerek

Eyven kişi yol alamaz maksudunu tez bulamaz
Yoğ olmayan var olamaz varını dağıtmak gerek

Dervişlerin en alçağı buğday içinde burçağı
Bu Mısrî gibi balçığı her bir ayak basmak gerek

Niyazi Mısri

Ey gönül gel gayrıdan geç aşka eyle iktida,
Zümre-i ehl-i hakikât anı kılmış mukteda.

Ey gönül, her şeyden vazgeç; gel aşka tabi ol.
Ehl-i hakikat hep aşkı örnek almıştır.Gönül (kalp) gözü açık olanlar
başkalarının irşadına ihtiyaç hisstemezler.


Cümle mevcudat u malumata aşk akdem dürür,
Zira aşkın evveli,ne bulmadılar ibtida,

Mevcut bütün malumatların öncesinde aşk vardır.
Çünkü aşkın evveline bir başlangıç bulamadılar.en önce aşk vardı.


Hem dahi cümle fena buldukta aşk bâki kalır,
Bu sebepten dediler kim aşka yoktur intiha.

Her şey yok olur; dünya lezzetleri de geçici ve aldatıcıdır.ama aşk baki
kalır.
Bu sebeptendir ki aşka son yoktur.


Dilerim senden Hüda’ya eyle tevfikin refik,
Bir nefes gönlüm senin aşkından etme gel cüda.

Dilerim senden Hüdâ’yı uygun bir dost eyle ki bir nefes dahi gönlüm
aşkından ayrılmasın.Çünkü insan ruhlar aleminden; “Lekad halâknel insâne
fî ahsen-i takvîm Sümme radednâ-hu esfel-e sâfilîn” fetvasınca güzel bir
şekilde yaratılıp esfeli sâfilin olan şahadet alemine, yani bu görünen
aleme gönderildi. Ve “İnna lillâh ve innâ ileyhi râciun” (Muhakkak biz
Allah içiniz ve O’na döneceğiz) sırrına mazhar olup Zâtına rücu edenlere
Ecr-i Aziym vardır. O aşktan yoksun olanlar hayvandan aşağı kalır.


Masivâ-yı aşkını sevdasını gönlümden al,
Aşkını eyle iki alemde bana âşinâ.

Allah’tan başka herşeyin sevdasını gönlümden al.
İki cihanda da yalnız O’nun aşkı bana aşina olsun.Çünkü aşk insan vücudunun
bütün zerreleriyle sevgilisine yönelme erdem ve arzusudur.


Aşk ile tamûda olmak cennetidir aşıkın,
Lîk cennette olursa tamûdur aşkın ana.

Aşk ile cehennemde olmak aşıkın cennetidir. Sevgiliye kavuşma yolunda ne
kadar zahmet ve çile çekilirse, sonunda elde edilecek mutluluk o kadar
yüce olur.
Ama cennet’te olursa cehennemdir aşkın ona.Çünkü sevgiliye kavuşma
yolunda çekilen sıkıntı ve ızdırapların ayrı bir lezzeti vardır.


Ey Niyazi mürşid istersen bu yolda aşka uy,
Enbiya vü evliyaye aşk oluptur rehnüma.

Aşık olanın iki mertebesi vardır:Muhip (seven) ve Habib (sevilen). Âyet-i
Kerime: “Onlar ki Allah’ı sevdiler, Allah da onları sevdi” der.İşte ey
Niyazi bu yolda mürşid istersen aşka uy.Enbiya ve evliyalara yol gösteren
aşk olmuştur.

Niyazi Mısri

O cihanın fahrinin sırrına kurbân olayım,
Hutbe-i levlâk inen şanına kurban olayım.
Kabı kavseyni ev ednasına kurban olayım,
Ben onun ilm ile irfanına kurban olayım,
Ben onun esrar-ı miracına kurban olayım.

Ebubekir, Ömer, Osman, Ali dört yârıdır,
Risalet ba ının onlar gül-i gülzarıdır,
Cümle ashâbı hidayet rahının envarıdır,
Ben onun âline ashabına kurban olayım,

Ben onun ashabı ahbabına kurban olayım.

Hasan hazretlerine zehr içirdi eşkıya,

Hem Hüseyin oldu susuzluktan şehid-i kerbela,

İkisidir, asl-ı nesl-i cümle âl-i Mustafa,

Ben onun âline evladına kurban olayım,

Ben onun evladı ensabına kurban olayım.

Cümle ümmetten hayırlıdır o şahın ümmeti,

Ümmetine cümleden çok eder hak rahmeti,

Enbiya onunla buldu bunca lütfu izzeti,

Ben onun lütfuna ihsanına kurban olayım.

Ben onun enva-ı eltafına kurban olayım

Her ne denli enbiya ve mürselin kim geldiler,

Ümmeti olmayı Hak’tan temenni kıldılar.

Evliya ana Niyazi kul u kurban oldular.

Ben onun ayağının tozuna kurban olayım.

Yoluna gidenlerin izine kurban olayım

Niyazi Mısri

Can bu ilden göçmeden cânânı bulmazsa ne güç
Yârini terk etmeden yârânı bulmazsa ne güç

Sûreti insan içi hayvan olursa kişinin
Taşlar ile döğünüp insanı bulmazsa ne güç

Âdemin gönlü evinde bahr-ı umman gizlidir
Dâima susuz gezib ummanı bulmazsa ne güç

Şol fakir olup gezenlerde hazine dopdolu
Sây’edip ol kenz-i bî-pâyânı bulmazsa ne güç

Fakru fahrî devletine irişen sultân olur
Fahr-i tâme erişip sultânı bulmazsa ne güç

Herkesin derdine dermânı yine derdindedir
Derdinin içindeki dermanı bulmazsa ne güç

Bunda gelmekten murâd çünkim Hakk’in irfânıdır
Ey Niyâzi kişi ol irfânı bulmazsa ne güç

Niyazî-i Mısrî

Bihaber..

Günde bir taş-ı bina-yı ömrümün düşdi yire
Can yatar gafil binası oldı viran bi-haber

Dil bekası Hak fenası istedi mülk-i tenim
Bir devasız derde düştüm ah ki Lokman bi-haber

Bir ticaret kılamadım nakd-i ömür oldı heba
Yola geldum lakin göçmüş cümle karban bi-haber

Kös-i rihlet çaldı mevt amma henüz can bi-haber
Asker-i azaya lerze düşdi sultan bi-haber

Ağlayıp nalan edip düştün yola tenha garib
Dide giryan sine püryan akıl hayran bi-haber

Azığum yok yazığum çok,yolda dürlü korku var
Yolımu alursa n'ola ger div ü şeytan bi-haber

Yol erü yolda gerekdür çağ-u çıplak aç-u tok
Mısri'ye gel didi sana çünkü canan bi-haber

Niyazi-i Mısri k.s

Ey kudret ıssı Pâdişâh lütfeyle açıver yolum
Bağlandı her yanım Şehâ lütfeyle açıver yolum

Şol ism-i zâtın hakkıçün cümle sıfatın hakkıçün
İzz u şânın hakkıçün lütfeyle açıver yolum

Ol ism-i âzam hakkıçün ol nûr-ı ekrem hakkıçün
Ol Fahr-i âlem hakkıçün lütfeyle açıver yolum

Lütfunla ihsan eyledin vaslınla handan eyledin
Hicrinle hayran eyledin lütfeyle açıver yolum

Saldın şikâre çün beni Adem olup bulam seni
Bağladı dünyâ-yı denî lütfeyle açıver yolum

Şaşırttı bizi nefs-i bed eyledi hep yollan sed
Ey lütfü çok senden meded lütfeyle açıver yolum

Bu can yine vuslat diler Sen şah ile vahdet diler
Varmağa dil nusret diler lütfeyle açıver yolum

Her kanda kâmil görürüz bakıp ana yerinürüz
Dönüp sana yalvarırız lütfeyle açıver yolum

Kulda n´ola yâ Rabbena kim sana doğru yol bula
Sensin kamu derde deva lütfeyle açıver yolum

Zikrin enîs et bu dile erişe tâ dilden di]e
Yol göstere ilden ile lütfeyle açıver yo|um

N´itsün Niyâzî-i derd-mend etmiş anâsır kayd ü bend
Bilmem İlâhi gayri fend lütfeyle açıver yolum

Niyazi Mısri

Zehî kenz-î hafî ki ondan gelür her vâr olur peydâ
Kimi zulmet zuhûr eyler kimi envâr olur peydâ

Zehî deryâ-yı vahdet kim kesilmez her giz emvâcı
Bu kesret âlemi andan doğup nâçâr olur peydâ

Ne sihr-i bül-acebdir kim bu yüzden görünür ağyâr
O yüzden gayri yok tenhâ gelür dildâr olur peydâ

O yüzden görüben ağyâr döner şem’i Cemâl’inden
Felekler de görüp ânı döner edvâr olur peydâ

Taşınur günde yüz bin cân Âdem iklîmine her dem
Gelür yüz bin dahî andan bulur î’mâr olur peydâ

Dışın içe hayâlâtı için dışa zuhûrâtı
Birinden olbirine tuhfeler her bâr olur peydâ

O devr ile gelüptür Enbiyâ mürsel merâtibce
Gehî mü’min zuhûr eyler gehî küffâr olur peydâ

Tecelli eyledikçe ol serâ-yı sırr-ı ihfâde
Bu sûret âlemi içre satıp bâzâr olur peydâ

Anın zâtına gâyet, sun’una hergiz nihâyet yok
Anınçün her bir isminden gelir bir kâr olur peydâ

Tecellî eyler ol dâim Celâl ü geh Cemâl’inden
Birinin hâsılı cennet birinden nâr olur peydâ

Cemâli zâhir olsa tez Celâl’i yakalar ânı
Görürsün bir gül açılsa yanında hâr olur peydâ

Bu sırdandır ki bir kâmil zuhûr etse bu âlemde
Kimi ikrâr eder ânı kime inkâr olur peydâ

Velî ârif Celâl içre Cemâl’ini görür dâim
Bu hâristânın içinde ana gülzâr olur peydâ

Ne sırdır ki iki kimse nazar eyler bu ekvâne
Biri ancak görür dârı birer deyyâr olur peydâ

İçi ummân-ı vahdettir yüzü sahrâ-yı kesrettir
Yüzün gören görür ağyâr içinde yâr olur peydâ

Görür ol kenz-i mahfîden nice zâhir olur eşyâ
Bilir her nakş-i sûretten nice eşrâr olur peydâ

Alan lezzât-ı birlikten halâs olur ikilikten
Niyâzî kande baksa ol heman dîdâr olur peydâ

NİYAZİ MISRİ

Zuhur-ı kainatın madenisin ya Resulallah Rumuz-ı küntü kenz'in mahzenisin ya Resulallah Beşer denen bu alem ki senin suretle şahsındır Hakikatte hüviyette değilsin ya Resulallah Vücudun cümle mevcudatı nice cami' olduysa Dahi ilmin muhit oldu kamusun ya Resulallah Dehanın menba-ı esrar ilm-i min ledünnidir Hakayık ilminin sen mahremisin ya Resulallah Ne kim geldi cihana hem dahi her kim gelisedir İçinde cümlenin ser-askerisin ya Resulallah Cihan bağında insan bir şecerdir gayriler yaprak Nebiler meyvedir sen zübdesisin ya Resulallah Şefaat kılmasan varlık Niyazi'yi yoğ ederdi Vücudun zahmının sen merhemisin ya Resulallah

Niyâzî-i Mısrî

Bahr içinde katreyim bahr oldu hayran bana Ferş içinde zerreyim arş oldu seyran bana Dost göründü çun ayan kalmadı bir şey nihan Tufan olursa cihan bir katre tufan bana Surette ne'm var benim sirettedir madenim Kopsa kıyamet bugün gelmez perişan bana Kaf-ı dil ankasıyım sırrın aşinasıyım Endişelen hasıyım ad oldu insan bana Niyazi'nin dilinden Yunus'durur söyleyen Herkese çun can gerek Yunus durur can bana

Niyâzî-i Mısrî

Zühdünü ko, aşka düş ehl-i cenan etsin seni Piyr-i aşka kulluk et canane can etsin seni Bir zeman bülbül gib efganın ağdır göklere Şol kadar kıl naleyi kim gülistan etsin seni Ar u namusun bırak, şöhret kabasından soyun Giy melamet hırkasın kim ol nihan etsin seni Yüzünü yerler gibi ayaklar altında ko kim Hak teala başlar üzre asüman etsin seni Verme rahat nefsine daim gaza-yı ekber et Ka'be-yi dil fetholup darül-eman etsin seni Gel Niyazi'nin elinden bir kadeh nuş eyle kim Mahvedip nam u nişanın bi-nişan etsin seni

Niyâzî-i Mısrî

Nâdanı terk etmedin yârânı arzularsın, Hayvânı sen geçmedin insânı arzularsın. “Men arefe nefsehû fakad arefe Rabbehû” Nefsini sen bilmedin Subhânı arzularsın. Sen bu evin kapusın henüz bulup açmadın, İçindeki kenz-i bî-pâyânı arzularsın. Taşra üfürmek ile yalunlanır mı ocak, Yönün Hakk’a dönmedin ihsânı arzularsın. Dağlar gibi kuşatmış benlik günâhı seni, Günâhın bilmeden gufrânı arzularsın. Cevizin yeşil kabını yemekle dad bulunmaz, Zâhir ile ey fakîh Kur’ânı arzularsın. Şarâbı sen içmedin sarhoş u mest olmadın, Nice Hakk emrine fermânı arzularsın. Gurbetliğe düşmedin mihnete sataşmadın, Kebab olup pişmedin büryânı arzularsın. Yabandasın evin yok bir yanmış ocağın yok. Issız dağın başında mihmânı arzularsın. Ben bağı ile bostanı gezdim hıyâr bulmadım, Sen söğüt ağacından rummânı arzularsın. Başsız kabak gibi bir tekerleme söz ile Yunusleyin Niyâzi irfânı arzularsın.

Niyâzî-i Mısrî