Yürü bre yalan dünya
Yalan dünya değil misin
Hasan ile Hüseyin’i
Alan dünya değil misin

Ali bindi düldül ata
Âşık dayanır firkate
Boz kurt ile kıyamete
Kalan dünya değil misin

Ali’nin Düldül’ün alıp
Arslanını dağa salıp
Yedi kere ıssız kalan
Dolan dünya değil misin

Ah şu kaşa ah şu göze
Ciğer kebap oldu köze
Muhammed’i bir ham beze
Saran dünya değil misin

Yetik Kul Himmet’im yetik
Gerçeğin eteğin tutup
İnsan gül ot gibi bitip
Dolan dünya değil misin?

Kul Himmet

Öğüt Verdim Deli Gönül Almadı

Aklım fikrim yâr eyledim ben bana
Öğüt verdim deli gönül almadı.
Bir kileciği var, almış eline
Dünyayı içine koydum dolmadı.

Alması farz imiş, sünnettir selam
Hak nurdan yarattı, yaz dedi kalem
Bir çiçek yarattı ol Rabbü’l-Âlem
Onu kokulayan mahrum kalmadı.

Var bir pîre eriş, serseri gezme
Gözet gözün önün, yolundan azma
Değme bir dükkana yükünü çözme
Burda çok bezirgân işi kalmadı.

Gençlik yaza benzer kocalık güze
Yüreğim başlıdır dertlerim taze
Boynun eğ de hizmet eyle üstada
Şeytan benlik ile menzil almadı.

Kul Himmet’in deste gülü elinde
Daima zikreder Hakk’ı dilinde
Bir güzel sevmişim Hakk’ın yolunda
Hayali gönlümden zail olmadı.

Kul Himmet (17. yy.)

Çünkü yandı aşk odu kül olmaktır muradım.
Düşüp ayak altına yol olmaktır muradım.

İşbu kesretten geçip vahdet iline uçup,
La-mekana yol açıp çöl olmaktır muradım.

Sa'y ile duruşunca yar ile görüşünce,
Ummane erişince göl olmaktır muradım.

Bakmam nefsin alına aldanmam akvaline,
 Gülzar-ı aşk dalına gül olmaktır muradım.

Himmeti'ye sorana dost yoluna varana,
Hak'tan haber verene kul olmaktır muradım.


 KUL HİMMET