Vefasız dünya diye yakınıp durma; 
Dünya elindeyken tadını çıkarsana! 
Herkese vefalı olsaydı dünya 
Sıra mı gelirdi senin yaşamana?

Ömer Hayyam

Yerleri yapmış, gökleri kurmuşsun ama,
Sensin bunca gönülleri yakıp yıkan da.
Ne kızıl dudakları, ne altın saçları
Altmışın süprüntüler gibi kara toprağa

Ömer Hayyam

Yapma diyorsun; yapmamak elimde mi?
Sen al demişin; nasıl çekerim elimi?
Hem yap hem yapma demek seninki bana
İnsaf: Kadeh devrilir de dolu kalır mı?

Ömer Hayyam

Tertemiz geldik yokluktan kirlendik; 
Sevinçle geldik dünyaya, dertlendik. 
Ağladık, sızladık, yandık, yakındık: 
Yele verdik ömrü, toz olup gittik

Ömer Hayyam

Tenden çıkagörsün hele bir kez canımız
Tuğlayla kapar üstümüzü dostlarımız
Bir başkasının kabrini örtsün diyerek
Bir günde bizim tuğla olur toprağımız

Ömer Hayyam

Tanrım, hayır şer kaygısından kurtar beni; 
Kendimden geçir, seninle doldur içimi 
Aklım ayıramıyor iyiyi kötüden 
Sarhoş et bari ne kötü kalsın, ne iyi.

Ömer Hayyam

Sevgili seninle bir pergel gibiyiz
İki başımız var, bir bedenimiz
Ne kadar dönersem döneyim çevrende
Er geç başbaşa verecek değil miyiz?

Ömer Hayyam

Saki yüzün Cemşid'in kadehinden güzel; 
Uğrunda ölmek sonsuz yaşamaktan güzel; 
Işık saçıyor ayağını bastığın toprak, 
Bir zerresi yüz binlerce güneşten güzel.

Ömer Hayyam

Rahmetin var, günah işlemekten korkmam;
Azığım senden, yolda çaresiz kalmam;
Mahşerde lutfunla ak pak olursa yüzüm
Defterim kara yazılmış olsun, aldırmam

Ömer Hayyam

Medresenin sözü vardır, tekkenin hali, 
Sözden, halden öteye gider aşkın yolu. 
Müftünün, vaizin en iyisini getirsen 
Aşkın mahkemesinde tutulur dili.

Ömer Hayyam

Her gün biri çıkar, başlar ben, ben demeğe,
Altınları gümüşleriyle övünmeğe.
Tam işleri dilediği düzene girer:
Ecel çıkıverir pusudan: Benim ben, diye

Ömer Hayyam

Gül yüzlünün kalbini eğmek istersen,
Dikene de razı ol, değmek istersen.
Yüz parçaya bölünmüş tarağa bir bak;
O güzelin saçını sevmek istersen! 

Ömer Hayyam

Ey dost! Bu yer, bu gök, bu yıldızlar hoştur hoş,
Bırak onu bunu da, gönlünü hoş tut hoş,
Durmadan kurulup dağılan evrende,
Bir nefestir alacağın; o da boştur boş!

Ömer Hayyam

Dostunu erkekçe seven kişi 
Pervane gibi özler ateşi: 
Sevip de yanmaktan kaçanların
Masal anlatmaktır bütün işi.

Ömer Hayyam

Dostum, olan olmuş, vahlanma boşuna;
Dünyayı kara zindan etme başına.
Yaşamana bak, elinden tek gelen bu:
Olacakları danışan var mı sana?

Ömer Hayyam

Canların canı dost, gel etme, dinle beni. 
Küsme Feleğe, değmez, yeme kendini; 
Çekil, otur gürültüsüz bir köşeye, 
Seyret bu hengamede olan biteni.

Ömer Hayyam

Büyükse de isyanım, kötülüklerim,
Yüce Tanrı'dan umut kesmiş değilim;
Bugün sarhoş ve harap ölsem de yarın
Rahmete kavuşur elbet kemiklerim.

Ömer Hayyam

Bulut geldi lalede bir renk renk
Şimdi aşık olmamız gerek
Şu seyrettiğin çayır çimen
Yarın üstümüzde bitecek 

Ömer Hayyam

Serdefter-i âlem-i meânî aşkest
Serbeyt-i kasîde-yi cevanî aşkest
Ey anki haber nedârî ez âlem-i aşk
İn nokte bedan ki zindegânî aşkest

Anlamlar aleminin serdefteri aşktır
Gençlik kasidesinin serbeyiti aşktır
Ey aşk aleminden habersiz insan
Bil ki her ne var ise hayatta aşktır.^[4]

^{Ömer Hayyam}

Sevgiyle yoğrulmamışsa yüreğin
Tekkede, manastırda ermezsin.
Bir kez gerçekten sevdin mi dünyada
Cennetin de, cehennemin de üstündesin.

Ömer Hayyam