Müminiz amma erbabı hevayız yâ Resûlallah 
Aşıkız güya kurbinden cüdayız yâ Resûlallah

Habibisin sen Mevlâ'nın, şefîisin âsıyânın 
Günahkârlar dermanısın âsiyiz yâ Resûlallah 
İnliyoruz hasretinle, yanıyoruz firkatinle 
Muhabbeti ehl-i beyte muhtacız yâ Resûlallah



Hü'dâ nurun sende kodu, Hüdâ'nın sensin mahbubu 
Âşıkların yoktur namı, nihanız yâ Resûlallah 
Salat ile selâm olsun nurun bizde zahir olsun
Envarınla aydın olsun canımız yâ Resûlallah



Muhibbî'ye müminine şefaatin dü âlemde 
Sahibimiz sahib mâye talibiz yâ Resûlallah.

Muhibbi

Sakın aldanma cihâna olmasun sende gurûr 
Ne kadar devlet bulursan kendözüni eyle mûr

Her ne denlü derd ü mihnet kim gele eyle kabûl
Hîç işitmedün mi kim dünyâ degül cây-ı sürûr

Eyleme kibr ü hased merdûd olan şeytâna bak 
Zühdüne tayanma gel gör n'oldı Bel'âm-ı Bâ'ur

Sabr kıl kim sabr ile dirler koruk helvâ olur 
Gitmesün hergiz dilünden zikrün olsun yâ sabûr

Çirk-i dünyâ ile olmışdur mülevves bu gönül 
Cehd kıl tevhîd ile anun yirine tola nûr

Tâc ü taht ü zûr-ı bâzûya Muhibbî bakma gel
Hîç bilür misün ki şimdi kandedür Behrâm-ı Gur

Muhibbi

Nûr-i âlemsin bugün hem dahî mahbûb-i Hudâ

Eyleme âşıkların bir lahza kapından cüdâ

Gitmesin nâm-ı şerîfin bu dilimden dem-be-dem

Dertli gönlüme devâdır cân bulur ondan safâ

Umarım her bir adın başka şefâ’at eyleye

Ahmed ü Mahmûd Ebü’l-Kâsım Muhammed Mustafâ

Çünki denildi ona “Ve’ş-Şems” dahi “Ve’d-Duhâ”

Rûyuna alnına mihr ü mâhı benzetsem n’ola

Bu libâs u hây hûy u tantana nedir dilâ

Eğnine hil’at  yeterken bir palâs u bir abâ

Cürm ü isyânım bir birundur gerçi hadden serverâ

Sen şefâ’at  kânısın geldim sana şefkat uma

Bu Muhibbî tövbe eyler tövbesin eyle kabûl

Fitne-i şeytândan sakla onu yâ Rabbenâ

MUHİBBÎ

“KANÛNÎ SULTAN SÜLEYMAN”

 (1494-1566)

Aşk mıdır ki can-ı dil mülkünü yağma eyleyen
Aşk mıdır sinem içinde gelip de can eyleyen
Aşk mıdır ki boynuma takıp bela zincirini
Gezdirip mecnun gibi alemde rüsva eyleyen?

Aşk mıdır ki bivefa güller elinden geceler
İnletip bülbülleri ta subh-u güya eyleyen
Aşk mıdır ki bir keman ebru nigarın yadına
Ok gibi kaddimi büküp benim de ya eyleyen?

Aşk mıdır ki fenni derdi okutup aşıklara
Fasl-ı babı sinemin levhinde inşa eyleyen
Aşk mıdır ki bu Muhibbi sinesine dağ vurup
Ahir anın gözleri yaşını derya eyleyen?

Muhibbî ( Kanuni Sultan Süleyman )

Halk içinde muteber bir nesne yok devlet gibi
Olmaya devlet cihanda bir nefes sıhhat gibi

Saltanat dedikleri ancak cihan kavgasıdır 
Olmaya baht ü saadet dünyada vahdet gibi

Ko bu ayş ü işreti çünki fenadır akıbet
Yâr-i bâkî ister isen olmaya taat gibi

Olsa kumlar sayısınca ömrüne hadd ü aded 
Gelmeye bu şîşe-i çarh içre bir saat gibi

Ger huzur itmek dilersen ey Muhibbî fariğ ol 
Olmaya vahdet cihanda kûşe-i uzlet gibi 

Muhibbî (Kanuni Sultan Süleyman) 

Hây hûdan fârig ol âlemde sultanlık budur

Pendini gûş eyle gel mûrun Süleymânlık budur

Her kim ki kılsan nazar sen anı senden yeg bilüp

Görme kendü kendüzün zîrâ ki şeytânlık budur

Her ne kim sana sanursun san anı kardaşuna

Fi’l-hakîka sözümü gûş et müselmânlık budur

Âkil isen istedügün iste ahır sendedür

Gayr yerden ister isen belki hayvânlık budur

Nefs hazzın ey Muhibbî verme gel hayvân-sıfat

Zabt-ı nefs et ârif ol ‘âlemde insanlık budur

Dünyanın hay huyundan yakanı kurtar; âlemde sultanlık işte budur. Gel karınca bile olsa öğüdüne kulak ver ki Süleymanlık da budur.

Her kiminle karşılaşırsan onu kendinden yeğ bil. Sakın kendi kendini görme (kibirlenme, kendini öne sürme) ki bu huy şeytana hastır.

Kendine her ne istiyorsan, (din) kardeşin için de onu iste. Bu sözüme kulak tut ki hakiki Müslümanlık işte budur.

Akıllı isen her ne isteyeceksen kendinden iste, istediğin her şey yalnızca sendedir. Bunu başka birinden istersen bu yalnızca nefsinin işidir, bu da hayvanlara has bir özelliktir.

Ey Muhibbi!.. Hayvan gibi davranıp nefsinin hoşuna gidecek hazzı ona verme; bilakis arif olup nefsini zapt eyle ki dünyada insanlık işte budur.