Tecellî şevk-i dîdârın beni mest eyledi hayrân

"Ene'l Hakk" sırrını cânım anınçün kılmadım pinhân

Aceb hayrân u mestim kim bilişden bilmezem yâri

Gözüm her kanda kim baksa görünen sûret-i Rahmân

Benem her derdli dermânı benem her ma'denin kânı

Benem ol dürr-i bî-hemtâ benem ol bahr-i bî-pâyân

Semâda seyreder sırrım cihânı tutdu envârım

Mukaddesler cemî'si benim sırrımda sergerdân

Bu ay u gün bu yıldızlar bu geceler bu gündüzler

Bu yazlar kışlar ve güzler benim emrimdedir yeksân

Çürümüş tenlere bir kez eğer dersem "bi iznî kum"

Yalın ayak u baş açık duralar kamusu uryân

Benim ilm-i ledünnümde hezârân Hızr olur âciz

Benim her bir tecellîmde nice bin Mûsâ'lar hayrân

Cihân tılsımının bendi benim elimdedir şimdi

Benim bugün bu meydânda benimdir top ile çevgân

Benem şâhı bu meydânın benem devri bu devrânın

Benem cânı bu cânların benimle diridir her cân

Benem Mansûr'u dâr iden benem ağyârı yâr iden

Benem her vârı vâr iden benem her giden ve duran

Değilim oddan ve sudan veya toprak veya yelden

Ben irden var idüm irden henüz yoğidi bu ezmân

Zamansız bî-zamânım ben nişânsız bî-nişânım ben

Dü âlemde hemânım ben benem görünen gören

Görürsün sûretâ âdem benim emrimdedir âlem

Feleklerle melekler hep bana mahkûmdur ins ü cân

Sanırsın Eşrefoğlu'yam ne Rûmî'yem ne İznîkî

Benem ol Dâim ü Bâkî göründüm sûretâ insân

 

Eşrefoğlu Rumi

Kim ki dost yolunda terk-i cân ider

Dost ana dîdârını ihsân ider

Kim bu fânî dünyâyı terk eylese

Dost ebed mülke anı sultân ider

Dost için nefse murâd vermeyene

Dost sekiz uçmağını erzân ider

Dost elinden câm-ı aşkı nûş iden

Sırr-ı ma'şûku nite pinhân ider

Âkıbet Mansur'leyin esrik deli

Ol "ene'l hak" dârını seyrân ider

Cân verenler kân-bahâ dîdâr alır

Sanma bu pâzârı her bîcân ider

Eşrefoğlu Rûmî cân terk ideli

Her nefes dost iline cevlân ider

Eşrefoğlu Rumi

Cemî' enbiyâlardan Muhammed cümlenin şâhı

Yüzü nûrundan almışlar felekler şems ile mâhı

Yedi kat gökleri geçdi kadem arş üstüne basdı

Erişdi "kâbe kavseyn"e tavâf eyledi dergâhı

Anın seyr ü sülûkundan melekler âciz olmuşlar

Ki bin yılda vâramazlar O bir demde varıp râhı

Vereydim cânımı kurbân senin yoluna ey Ahmed

Aceb bir kez yüzün görsem seher vakti sehergâhı

Bu Eşrefoğlu Rûmî'nin günâhı çok dürür gâyet

Şefâ'at kıl yâ Muhammed yüzün şems ü kamer mâhı

 

Eşrefoğlu Rumi

Nakkâşımız bizi ezel bî-levn ü renk yazıp dürür

Levh-i gönülden gayrının nakşını hep bozup dürür

Kullâb urup cânımıza dün gün çeker kend'özüne

Küllî cihândan serteser meylimizi üzüp dürür

Yer ü gök dahî olunmadan “kâlû belâ” söylenmeden

Kendi cemâlin görmeğe gözgü bizi düzüp dürür

Ol gözgüye her dem bakar âşıkların oda yakar

Niceler ol Mansûr'leyin kül oluben tozup dürür

Gör âşık nider ten ü cânı dün ü gün ânı ister ânı

Gel gör ânı sevenleri dü cihândan bezip dürür

Gör âşıkı âvâredir azmi hemen ol yâredir

Düşübeni ile şâra âlemi hep gezip dürür

Bu Eşrefoğlu Rûmî aşk deryâsının mevcleri

Taşdan taşa çala çala mahveyleyip ezip dürür

 

Eşrefoğlu Rumi

Bir ben seni seven değil cümle âlemdir sevici

Yüz bin ola her köşede yoluna canlar verici

Ben kim olam seni sevem ya yoluna cânım verem

Sevenleri göriceğiz ben de bir boynun eğici

Varın sorun mürşidlere var mıdır bu derde çâre

Hiç ola mı dosta ere düşmân ile dost olucu

Düşman dediğim nefsindir şol tama' ile hırsındır

Keser tama' tamarını dosta âşıkım deyici

Âşık nefsine uymadı cânını verdi duymadı

Kim ki cânına kıymadı oldur ol yalan da'vici

Âşık kendüden el yudu dünyayı ahreti kodu

Hiç anmaz bilişi yâdı kendüzün yoğa sayıcı

Durmaz akar gözü yaşı hiç onulmaz bağrı başı

Âh ile zâr olur işi kimse yok hâlin sorucu

Eşrefoğlu Rumi gibi şöyle mücrim eksikli kul

Arasalar bulunmaya nefsi hevâsın koyucu

Yani ol da âşıkım der doyunca yer yatar uyur

Nefse dileği verir zî utanmaz laf urucu

 

Eşrefoğlu Rumi

Ey hevâsına tapan
Tevbeye gel tevbeye
Hakk’a tap Hak’tan utan
Tevbeye gel tevbeye.

Nice nefse uyasın
Nice dünya koğasın
Vakt ola usanasın
Tevbeye gel tevbeye.

Nice beslersin teni
Yılan çıyan yer anı
Ko teni besle canı
Tevbeye gel tevbeye.

Sen teni sandın seni
Bilmedin senden teni
Odlara yaktın canı
Tevbeye gel tevbeye.

Sen dünyaperest oldun
Nefsin ile dost oldun
Sanma dirisin öldün
Tevbeye gel tevbeye.

Gör bu müekkilleri
Yazarlar hayr u şerri
Günahdan olgıl beri
Tevbeye gel tevbeye.

Ey miskin ademoğlu
Usan tutma alemi
Esmeden ölüm yeli
Tevbeye gel tevbeye.

Ölüm gelicek nâçar
Dilin tanını şaşar
Erken işini başar
Tevbeye gel tevbeye.

Göçer bu dünya kalmaz
Ömür payidar olmaz
Son pişman assı kılmaz
Tevbeye gel tevbeye.

Tevbe suyuyla arın
Demegil bugün yarın
Göresin Hak didarın
Tevbeye gel tevbeye.

Eşrefoğlu Rumî sen
Tevbe kıl erken uyan
Olma yolunda yalan
Tevbeye gel tevbeye. 

Eşrefoğlu Rumi

Erilmez yâre bîyâr olmayınca
Cihânın halkı ağyâr olmayınca

Hakikât âlemine yol varılmaz
Bu mülkten külli bîzâr olmayınca

O vahdet bahrine kimse ulaşmaz
Akıp göz yaşı pınar olmayınca

Müyesser olmaz ol yârin visâli
Yolunda varı îsâr olmayınca

Bu dünya cîfesin nefs iti komaz
Gönülde azmi dîdâr olmayınca

Gönül cem'oluben Dost'a yönelmez
Bu dünya kârı tarmar olmayınca

Gönül dost'a özenmez dertli olmaz
Bir ehli derde uyar olmayınca

Gönüle dolmaz ol yârin hayâli
Hayâli gayri yuyar olmayınca

Gönül âyinesi pasdan silinmez
Dilinde Dost tekrar olmayınca

Gönül bu aşka her giz mahrem olmaz
Tamam derde giriftâr olmayınca

Cihanda kimse aşkdan haz etmez
Koyup nâmûsu bîâr olmayınca
Kişi bu aşk içinde gerçek olmaz
Vefâ koyup cefâkâr olmayınca

Cefâsız kimse ermedi vefâya
Gül olmaz bellidir hâr olmayınca

Visâli şerbetine kimse kanmaz
Yürek derd ile yanar olmayınca

Kime kim zerre derdi yâver oldu
Komaz aşkdan haberdâr olmayınca

Ko gitsin dertsizi hayvandır ol kim
Yedilmez ana yulâr olmayınca

Var evvel dertli ol andan em iste
Timâr yok sana bîmâr olmayınca

Sözünü ehli derdin etme inkâr
Yolu bulamazsın ikrâr olmayınca

Var Eşrefoğlu Rûmî gibi sen de
Dolanma vaslı dildâr olmayınca

Eşrefoğlu Rumi

Aşkile avare olan dünyâda kârı nider
Gönlünü ol yâra veren bir dahı yârı nider

Tâlib olan cân u gönülden anun didârına
Kîl ü kâl ü ilm ü mansıb cübbe destârı nider

Dost visâli şerbetinin cür'asına kasd eden
Fâni lezzetden geçer ol şehd ü sükkârı nider

Dost yolunda terk-i tecrid olan ol âzâde er
Sanular sanıp yürümez hayrı ya şerri nider

Dost hevâsına düşen külli hevâlardan geçer
Başını gavgaya vermez yoğu ya varı nider

Âşıkun yoldaşı derd-i âhıla gözyaşıdur
Derd-i yâr çün ele girdi dahı tımârı nider

Âşinâ-yı dost olanlar mâsivâyı terk eder
Fikri zikri dosttur ancak özge güftârı nider

Her belâ dosttan ki gelir hiç dimez çun u çıra 
Kahr u lutfı bir bilir ol nûrı ya nârı nider

Eşrefoğlu Rûmî dost bahçesi bülbülüdür
Dosta karşı dâim öter gül-i gül-zârı nider

Eşrefoğlu RÛMÎ

Arşdan yüce kurulmuş sayvanı dervişlerin
Arş u kürş levh u kalem ahayranı dervişlerin
Dolu dolu kadehi içerler Dost elinden
Nişansız binişanda cevlanı dervişlerin
Dervişler Dost'a gider iki cihanı nider
Mekansız lamekanda seyranı dervişlerin
Neliksiz niteliksiz bakarlar Dost yüzüne
Payansız devr içinde devranı dervişlerin
Dervişleri Hak sever Kur'an içinde öğer
Hazret eşiğndedir divanı dervişlerin
Adem yaratılmazdan "elest"den ileriden
Ahdleri var Dost ile pinhanı dervişlerin
Dervişlerin sözünü feriştehler anlamaz
Dört kitabı cem'eder lisanı dervişlerin
Cümle yaratılmışın dervişler dilin bilir
Süleyman neden bilmez zebanı dervişlerin
Dervişler işbu mülke teferrüce geldiler
İki cihandan öte cihanı dervişlerin
Bu Eşrefoğlu Rumi dervişlerin mahremi
Abdülkadir Sultan'dır sultanı dervişlerin

Eşrefoğlu Rumi

Bu gönlüm şehrini seyran ederken efendim
Dedi bana sırrım seyran içinde Hu

Derde düştün niçin derman ararsın efendim
Aşıklar dert arar derman içinde Hu

Mihneti rahat bil rahat ararsan efendim
Dedi sırrım bana seyran içinde Hu

Derde düştün niçin derman ararsın efendim
Aşıklar dert arar derman içinde Hu

Mihneti rahat bil rahat ararsan efendim
Rahat mı bulunur zindan içinde Hu
 
İçip aşkın meyin şöyle mest ol ki efendim
Divane desinler ahyar içinde Hu

Bu aşk meydanıdır bunda ar olmaz efendim
Başını top eyle meydan içinde Hu

Aşıklara karış aşık ola gör efendim
Ne cevherler vardır ol kan içinde Hu

Aç gözünü derviş Hakkı zikreyle efendim
'Fezkuruni' denmiş Kuran içinde Hu

Eşrefoğlu Rumi

AŞK BENİ

Aşk beni yağma kıluptur sen beni sorma bana
Ben beni bulımazım nite haber verem sana

Nuş ideliden ol harabat-ı muganın camını
Aklım esrük canım esrük ne sorarsan sır ana

Ol şarabı kim ben içtim farig-i peymaneyem
Sakisi ol baki nurdur cehd edüp eriş ana

Bu vücudum katresin bahre irürdüm mest olup
Bu kamu mevc-i deryadur direm önden sona

Suretim aşık veli içim dolu maşuk benim
Aşık u maşuk birdir hemen kalma tana

Gel bu birlik şerbetinden bir kadeh nuş eylegil
Bir bakıp bir göresin dağılmayasın dört yana

Ben bu birlik dediğim yokluktur anlarsan sözüm
İkilik bu varlığın komaz varasın aslına

Sen bu yokluktan kaçarsın bir işit yokluk nedir
Bir mücella ayinedir Dost yüzün görmekliğe

Eşrefoğlu Rumi ikilik defterin yaktı oda
Bir olup birlik bulup birle birliğe


Eşrefoğlu Rumi

Ben dervişim diyen kişi

Gaye gönül verme sakın

Canını aşk odu sanup

Nefs oduna urma sakın

Aşk odu aşıklar canın

Yakar dosta ulaştırır

At canını aşk oduna

İki sanup durma sakın

Aşk denizi derin olur

Yüz bin yuzgecler bogulur

Kenarı yok bu denizin

Çıkam deyu sorma sakın

Bu denizin yuzgecleri

Cansız olur bahrileri

Can terkini urmayinca

Bu denıze girme sakın

Bahrisisin bu denizin

Esrefoglu Rumi sen de

Az az çıkar aşk gevherin

Kend'özünü yorma sakın

Eşrefoğlu Rumi

Ne olayım derviş olsam
Hoş yürüsem dervişane
Terk eylesem kibr ü kini
Yüz sürüsem irişene
Kande baksam Dost'u görsem
Daim Dost'tan haber versem
Dost Dost deyu Dost'a ersem
Gelip Dost'u soruşane
Döksem gözlerin yaşını
Artırsam bağrım başını
Bıraksam dünya işini
Azm etsem ol binişane
Kosam nefsin çirkin huyun
Hiç vermesem nefse boyun
Aşk içinde erkan ayın
Budur Dost'a gidişene
Şeyh elinden giysem kisvet
Nefs elinden kılsam feryat
Aşk elinden versem şerbet
Yanubanı tutuşane
Eşrefoğlu Rumi söyler
İle şara haber eyler
Kim ki dost'u görmek diler
Varsın Dost'a bilişene

Eşrefoğlu Rumi

Cefa vü renc ü mihnetdür adı ‘ışk

Firak u der-i firkatdür adı ‘ışk

Virüp rahatları mihnetler alup

Dün ü gün ah u hasretdür adı ‘ışk

Bir oddur kim cana düşmiş yanadur

Yürek tolu hararetdür adı ‘ışk

Kararı yok bu ‘ışkun bi-karardur

Ki dürlü dürlü haletdür adı ‘ışk

Münezzehdür gahi iki cihandan

Dükelinden feragatdur adı ‘ışk

Gönülde derd-i yar ancak hemindür

Bu halkdan kamu ‘uzletdür adı ‘ışk

Bu ‘ışkı kimse vasf itmez diliyle

Gam u gussa vü gayretdür adı ‘ışk

Sıfatdur ma ‘şuka bu ‘ışk u ‘aşık

Ki ‘ışk u ma’şuk bir zatdur adı ‘ışk

Bu ‘ışkı ol bilür kim ‘aşık oldı

Niçe tevhid ü vahdetdür adı ‘ışk

Sorarsan ‘ışkı Eşrefoğlı Rûmî

Tamam dostlıla vuslatdur adı ‘ışk 

Eşrefoğlu Rumi

Nihâyetsiz denizdir
Bu pâyânsız denizin
Mevcini duyan gelsin.

Derviş dili nûr doğar
Her lahza göğe ağar
Ben diyem doğru haber
Canına kıyan gelsin.

Dervişin gözü açuk
Dün ü güni uyanuk
Bu söze Rabbim tanuk
Bakmadan gören gelsin.

Dervişin kulağı sak
Hak'tan alır ol sebak
Deprenmeden dil dudak
Sözü işiden gelsin.

Dervişler Hakk'ın dostu
Canları ezel mesti
Aşk şem'ini yaktılar
Pervâne olan gelsin.

Bu Eşrefoğlu Rûmî
Dervişliğe geleli
Nefsindendir çektiği
Nefsin öldüren gelsin.

Eşrefoğlu Rumi

Ey gönül bir derde düş kim anda dermân gizlidür
Gel karış bir katreye kim anda 'ummân gizlidür

Terk idüp 'ârı nâmusı gey ferâgât hırkasın
Bu ferâgat hırkasında sırr-ı Sultân gizlidür

Değme bir dervîş fakîri hor görüp hor bakma kim
Gönlinün her kûşesinde 'Arş-ı Rahman gizlidür

Muhib ise cân u dil bulur hayât-ı câvidân
Dervîşin herbir sözinde âb-ı hayvân gizlidür

Gör bu Eşrefoğlu Rûmî bahr-ı ışkda neyledi
Cân u başından geçüp cânında cânân gizlidür

Eşrefoğlu Rûmî

“Bahr-ı ummân kuşuyam yerim mekânım andadır 
Bunda adım süregeldim dü cihânım andadır

Mevc urup ol bahr-i ummân bunda bıraktı beni 
Dürr-i bîhemtâ benim mâden-i kânım andadır

Çağa çaylak baş açık yalın ayak geldim garib 
Tâc u tahtım mâl u mülküm hânümânım andadır

Bunda tuzağa tutuldum bende düştüm nâgehân 
Bülbülüm zârîliğim ol gülistânım andadır

Bunda geldim Eşrefoğlu Rûmî dediler bana 
Dahî bundan özge benim âd u sânım andadır”

.

Eşrefoğlu Rûmî

Gönlüm Alanın Sözünü Daim Söyleyesim Gelir Gönlüm alanın sözünü daim söyleyesim gelir Derd honıla aşıkları daim toylayasım gelir Dünya nedir dost yoluna aşık anı terketmeye Bir canım var ol dost için kurban eyleyesim gelir Aceb şürıde bülbülüm dün-ü gün kılarım zarı Dost bahçesine güllerin daim yaylayasım gelir Pervane gibi bi karar yarin cemali şem'ine Düşüp tutuşuban her dem yanıp parlayasım gelir Mansur gibi hayran-u mest anın vahdet deryasını Enel'I-Hak demini urup girip boylayasım gelir Eşrefoğlu Rumi aydır maksudum Allah derdidir Bir dem dertsiz olunsam can ısmarlayasım gelir   Eşrefoğlu Rumi

Ben Dost Hevâsına Düştüm 

Ben dost hevâsına düştüm Özge hevâ eme gerek Başımda dost sevdası var Dahi sevda neme gerek Ey zâhid-i dünya-perest Var zühdünü arzeyleme Ben âşık-ı şûdîdeyem Zerk u riyâ neme gerek Ben dost yolunda nakdimi Hep oynayup üttürmüşem Çün gitti külli varlığım Havf ü recâ neme gerek Ben lâubâli giderem İki cihanı n'iderim Meylim yok sekiz uçmağa Pes mâsivâ neme gerek Ben uykumu fikr etmezem Düş görüp ta'bir etmezem Ben gelmezem ben gitmezem Beka fenâ neme gerek Ben mest-i ezel gelmişim Ben tâ ebed mest giderim Hiç ayılmaz esrüklüğüm Zühd ü takvâ neme gerek Ben dost ile peymânımı Elest'ten ön berkitmişim Ben dostu ıyan görmüşem Hayal rüya neme gerek Gerçi sûrette insanım Ben sultan-ı ins ü canım Ben fârig-ı dü cihanım İşbu gavga neme gerek Ben Eşrefoğlu Rumî'yem Ben bâkiyem ben kadîmem Ben ol mürg-i lâhûtiyem Arz u sema neme gerek   Eşrefoğlu Rumi

Cihânı hiçe satmaktır adı aşk Dökülüp varlığı gitmektir adı aşk Elinde sükkeri ayruğa sunup Ağuyu kendi yutmaktır adı aşk Belâ yağmur gibi gökten yağarsa Başını ona tutmaktır adı aşk Bu âlem sanki oddan bir denizdir Ona kendini atmaktır adı aşk Var Eşrefoğlu Rûmi bil hakikat Vücudu fâni etmektir adı aşk

Eşrefoğlu Rumi