Çün doğup tuttu cihân yüzünü hüsnün güneşi 

Kim ola sevmeye bu vech ile sen mâhveşi 

Türk ü Kürd ü Acem ü Hind'i bilir bunu ki sen 

Hâşimî'sin Arabî'sin Medenî'sin Kureşî 

Sen emîre kul olan her ne kadar müdbir ise 

Bende-i mukbil olur misl-i Bilâl-i Habeşî

Dîg-i hikmetde pişirdi çün senin sevgini Hak 

Cebreîl olsa nola matbahının hîme-keşi

Yerdeki daveti fevt ola gidem deyu göğe 

Bağladın beline ey nûr bilâ-sâye taşı

Sensin ol püşt ü penâh-ı melek ü ins ü perî 

Enbiyânın güzeli sevgilisi hûb u hoşı

Üzülüp ırk-ı Ebû Cehl gibi ebter olur 

Sen Ebû'l-Kâsım ile kim ki tutarsa güreşi

Lâle benzer ki gül-i rûyuna indirmedi baş 

Mug-ı hindû gibi yandı kararıp içi taşı

Kesilip başın ayakda göriser her ki senin 

Yüzün izine sürüp koymaz ayağına başı 

Parmağından akıtıp âb-ı revân-bahşı revân 

Nice yüz bin kişiden def' idisersin ataşı 

Ve'd-duhâ verdine Ve'l-leyl okuram sünbülüne

Rûşenî virdi budur küllü “gadâtin ve aşî"

 

Dede Ömer Ruşeni