Yalan dünya yalan dünya
Aklı baştan alan dünya
Kasdedip halkın özüne
Toprak doldurup gözüne
Ehl-i gafletin yüzüne
Gülen dünya değil misin

Kimini hırsa kaptıran
Kimin ölmeden öldüren
Yalan dünya değil misin

İşin gücün daim yalan
Çok kişiden arta kalan
Yedi kez boşalıp dolan
Yalan dünya değil misin

Kiminin haddin bildiren
Yerden yere çalan dünya değil misin
Kimini mecnun gezdiren
Kimin canından bezdiren
Kimine aşkı sezdiren
Ateşlere salan dünya değil misin

Mümine iman aratan
Dertliye derman aratan
Aşıka can aratan
Herşeyi bilen dünya değil misin

Arifin bağrını yakan
Nefisleri körükleyen
Bataklığa sürükleyen
Derd üstüne derd ekleyen
Dünya değil misin

Kiminin yavrusunu anadan ayıran
Kimini zari zari inleten
Dünya değilmisin

Aşık Yunus sür sefayı
Sür sefayı çek cefayı
Ol Muhammed Mustafa’yı
Alan dünya değil misin

Yunus Emre

Âşksızlara verme öğüt, Öğüdünden alır değil. Âşksız âdem hayvan olur, Hayvan öğüt bilir değil.

Eksik olman ehillerden, Kaçagörün cahillerden, Tanrı bîzâr bahîllerden, Bahîl didâr görür değil.

Kara taşa su koyarsan, Elli yıl ıslatır isen, Hemen taş gene bayağı, Hünerli taş olur değil.

Taştan çıkar türlü sular, Ayağında biter neler, Câhil gönlü taştan beter, Câhil gelmez gelir değil.

Boz yapalak, devlengece, Emek yime erte gece, Anın işi gözsepektir, Salıp ördek alır değil.

Şah balaban, şahin, doğan, Zihî övmüş onu öven. Doğan zaif olur ise Doğanlıktan kalır değil.

Ol 'iki cihân güneşi' Zâhir dünyasın değşirdi. Câhil onu öldü sanır, Ol hod ölmez öldü değil.

Yunus olma câhillerden, Irak kalma ehillerden, Câhil ne var mü'min ise, Câhillikten kalır değil.

Yunus Emre 

Şehitlerin ser çeşmesi,
Enbiyanın bağrı başı,
Eyliyanın gözüyaşı,
Hasan ile Hüseyin’dir.

Kerbela’nın yazıları,
Şehit olmuş gazileri,
Fatıma ana kuzuları,
Hasan ile Hüseyin’dir.

Hazreti Ali babaları,
Muhammed’dir dedeleri,
Arşın çifte küpeleri,
Hasan ile Hüseyin’dir.

Kerbela’nın yazıları,
Şehit olmuş gazileri,
Fatıma ana kuzuları,
Hasan ile Hüseyin’dir.

Yunus der ki dünya fani,
Bizden evvel gelen hani?
Sekiz cennetin sultanı,
Hasan ile Hüseyin’dir.

Kerbela’nın yazıları,
Şehit olmuş gazileri,
Fatıma ana kuzuları,
Hasan ile Hüseyin’dir.


Yunus Emre

Gönül hayran oluptur aşk elinden,
Ciğer büryan oluptur aşk elinden.

Niceler tac-ü tahtı, mal-ü mülkü,
Koyup uryan oluptur aşk elinden.

Özümün kalmadı sabr-u kararı,
Gözüm giryan oluptur aşk elinden.

Eridi karlı dağlar zerre zerre,
Deniz umman oluptur aşk elinden.

Koyup ibrahim Edhem tac-u tahtı,
Yeri külhan oluptur aşk elinden.

Zehi, Mansur ki maşukun yolunda,
Başı berdar oluptur aşk elinden.

Ne gördü Leyla'nın yüzünde Mecnun?
Ki sergerdan oluptur aşk elinden.

Ne gördü Zeliha Yusuf yüzünden?
İşi efgan oluptur aşk elinden.

Muhabbet derdine düşeli bülbül,
Dili handan oluptur aşk elinden.

Yunus Emre de bu hasretle zâri,
Acep mihman oluptur aşk elinden.


Yunus Emre

Yunus Emre

Bana bu ten gerekmez can gerektir
Ol baki Cennet'e iman gerektir

Zehi mürşit ki bizi Hakk'a iltür
Aşık canı ana kurban gerektir

Bular hot geçti Uçmak arzusundan
Didar göstermeye Sultan gerektir

N'iderim Uçmağı yahut huriyi
Bana dergahına seyran gerektir

Eğer Muhammed'e ümmet olursan
Dilinde zikr ile Kur'an gerektir

Namaz ü vird ü tesbih, zikr ü Kur'an
İnayet bunlara Hak'tan gerektir

Hakikat şerbetin içen aşıklar
Başı açık, teni uryan gerektir

Aşık Yunus bu sırrı anlayanın
Ciğeri büryan,gözü giryan gerektir

Yunus Emre

Mail oldum bahçesinde hurmaya
Tâ'katim kalmadı asla durmaya
Ol Medîne ravzasını görmeye
Görmeyince alma yâ Rab canımı

Hak nasîb eylesin biz de varalım
O çöllerin safâsını sürelim
Ravzasın eşiğine yüz sürelim
Sürmeyince alma yâ Rab canımı

Mevlâm nasîbetse binsem mahfeye
Dolanı dolanı çıksam Safâye
Hacılarla bile dursam Vakfeye
Durmayınca alma yâ Rab canımı

Âşık olduk sıfatına zâtına
Mevlâm bindirse de aşkın atına
Sağ yanımda altın oluk altına
Girmeyince alma yâ Rab canımı

Âşık olan bu fânîyi n'eylesin
Salât ü selâmla yer gök inlesin
Medine'ye varıp mesken eylesin
Varmayınca alma yâ Rab canımı

Derviş YUNUS söyler bu sözü candan
Yâ Rabbi ayırma dinden îmandan
Okusam Ravza'da Sûre Kur'an'dan
Ermeyince alma yâ Rab canımı

Yunus Emre

Gel ey kardeş, Hakk'ı bulayım dersen,
Bir kâmil mürşide varmasan olmaz.
Resûlün cemâlin göreyim dersen,
Bir kâmil mürşide varmasan olmaz.

Niceler gittiler mürşid arayı,
Arayanlar buldu derde devayı,
Bin kez okur isen aktan karayı,
Bir kâmil mürşide varmasan olmaz.

Gel şimdi kardeşler gidelim bile,
Nice âşıkların bağrını dele,
Cebrail delildir, Ahmed'e bile,
Bir kâmil mürşide varmasan olmaz.

Kadılar, mollalar cümle geldiler,
Kitapların hep bir yere koydular.
Sen bu ilmi kimden aldın dediler.
Bir kâmil mürşide varmasan olmaz.

YUNUS EMRE bunda mânâ var dedi,
Bir kâmil mürşide sen de var şimdi,
Hazret-i Musa'ya Hızr'a var dedi,
Bir kâmil mürşide varmasan olmaz.

YUNUS EMRE

Bi-mekânım bu cihanda
Menzilim durağım anda
Sultanım ki Taht u tâcım
Hülle vu burağım Anda

La İlahi İllallah
Kim ne safra ne Kusum ben
Sol ay Yüze tutuşam ben
Ezelîden serhoşam ben
İçmişim ayağım anda

Ben bu mülke kıldım cevlân
Yedi kere urdum seyran
Muhammed nûrunu Gördüm
Benimdir mekânım anda

Yunus bu fikrete daldı
Hep cihânı arda saldi
Vallahi Hoş lezzet Aldı
Dolmuştut dimâğım Anda

Yunus Emre

Adım adım ileri
Bu alemden içeri
On sekiz bin alemi
Geçtim bir dağ içinde

Yetmiş bin hicap geçtim
Gizli perdeler açtım
Ben dost ile buluştum
Buldum bir dağ içinde

Gökler gibi gürledim
Yerler gibi inledim
Dereler gibi çağladım
Aktım bir dağ içinde

Bize döşek döşemişler
Nuruyla bezemişler
Dedim bu kimin ola
Sordum bir dağ içinde

Ayrılmadım yerimden
Ayrılmadım şeyhimden
Aşktan bir kadeh aldım 
İçtim bir dağ içinde

Yunus ey der gezerim
Dost ile pazarım
A Allah'ın didarın
Gördüm bir dağ içinde

Yunus Emre

Yoldaş olalım ikimiz,
Gel Dosta gidelim gönül.Haldaş olalım ikimiz,Gel Dosta gidelim gönül.

Bu dünyaya kanmayalım,Fânîdir aldanmayalım.İkimiz söz eyleyelim,Gel Dosta gidelim gönül.

Dünya değildir pâyidar,Aç gözünü canın uyar.Olgil bize yoldaş ü yar,Gel Dosta gidelim gönül.

Bu dünyadan  biz göçelim,O Dost eline uçalım.Arzu hevesten geçelim,Gel Dosta gidelim gönül.

Ölüm haberi gelmeden,Ecel yakamız almadan.Azrail hamle kılmadan,Gel Dosta gidelim gönül.

Gerçek aşkı ir görelim,Hakk’ın haberin alalım.Aşık YUNUS’u bulalım,Gel Dosta gidelim gönül.

                        Yunus Emre

Yalancı Dünyaya

Yalancı dünyaya konup göçenler
Ne söylerler ne bir haber verirler
Üzerinde türlü otlar bitenler
Ne söylerler ne bir haber verirler

Kiminin başında biter ağaçlar
Kiminin başında sararır otlar
Kimi masum kimi güzel yiğitler
Ne söylerler ne bir haber verirler

Toprağa gark olmuş nazik tenleri
Söylemeden kalmış tatlı dilleri
Gelin duadan unutman bunları
Ne söylerler ne bir haber verirler

Kimisi dördünde kimi beşinde
Kimisinin tacı yoktur başında
Kimi altı kimi yedi yaşında
Ne söylerler ne bir haber verirler

Kimisi bezirgan kimisi hoca
Ecel şerbetini içmek de güç a
Kimi ak sakallı kimi pir koca
Ne söylerler ne bir haber verirler

Yunus der ki gör takdirin işleri
Dökülmüştür kirpikleri kaşları
Başları ucunda hece taşları
Ne söylerler ne bir haber verirler

Yunus Emre

Müştâk olup özlediğim
Şehr-i ramazan merhaba
Bakıp yolun gözlediğim
Şehr-i ramazan merhaba.

Safâ geldin izzet ile
Dahi azîm nimet ile
Müminlere rahmet ile
Şehr-i ramazan merhaba.

Müminlerin bayramıdır
On bir ayın sultanıdır
Hakk’ın bize fermanıdır
Şehr-i ramazan merhaba.

On bir aylık yoldan gelir
Bir ay bize mihmân olur
Müzniblere gufran olur
Şehr-i ramazan merhaba.

Derviş Yunus sever özden
Kanlı yaşı döker gözden
Hoşnud olsun cümlemizden
Şehr-i ramazan merhaba.

Derviş Yunus

Derviş olan kişiler deli olagan olur
Aşk ne’ydiğin bilmeyen ona gülegen olur.

Gülme sakın sen ona, iyi değildir sana
Kişi neye gülerse başa gelegen olur.

Âh bu aşkın eseri her kime uğrarısa
Derdine sabretmeyen yolda kalagan olur.

Bir kişi âşık olsa, aşk deryasına dalsa
O deryanın içinde gevher bulagan olur.

Âşık lâ-mekân olur, dünya terkini urur
Dünya terkin uranlar dîdâr göregen olur.

Derviş Yûnus sen dahi incitme dervişleri
Dervişlerin duası kabul olagan olur.

Yunus Emre k.s. (13. yy.)

Geri durur yoklukdan kamuların baylığı
Bunca varlık var iken gitmez gönül darlığı.

Batmış dünya malına, bakmaz ölüm hâline,
Ermiş Kârun malına, zihî iş düşvârlığı!

Bu dünya kime kaldı kimi ber-hûrdâr kıldı
Süleymân’a kalmadı anun ber-hûrdârlığı.

Süleymân zenbîl ördü, kendi emeğin yerdi
Onun ile buldular bunlar peygamberliği.

Gel imdi miskin Yunus varın Hakk’a harc eyle!
Gördün elinde kalmaz bu dünyanın varlığı.

Yunus Emre k.s.

Yine ben aşık oldum
Yine ben bendekine.
Gayri kimesne değil
Cân ile tendekine.

Aşıkam gözüm görmez
Kimse nişanım vermez
Bu acep elim ermez
Kendi kendimdekine.

Ben derim derdim bitsin
Derdime derman yetsin
Taşrada merhem n’etsin
İçeri öykendekine.

Gönlüm melül, açılmaz
Ne idiğü seçilmez
Düştüm kaldım, geçilmez
Ar namus hendeğine.

Miskin Yunus gel imdi
Terk eyle, git benliği
Kovgıl bu habis şeyi
Sendeki bendekine.

Yunus Emre k.s. (13-14. yüzyıl)

Canlar canını buldum

Bu canım yağma olsun

Issı ziyandan geçtim

Dükkânım yağma olsun.

Ben benliğimden geçtim

Gözüm hicabın açtım

Dost vaslına eriştim

Gümanım yağma olsun.

İkilikten usandım

Birlik hânına kandım

Derd-i şarabın içtim

Dermanım yağma olsun.

Varlık çün sefer kıldı

Dost andan bize geldi

Viran gönül nur doldu

Cihanım yağma olsun.

Yunus, ne hoş demişsin

Bal ü şeker yemişsin

Ballar balını buldum

Kovanım yağma olsun.

Yunus Emre

Helal kıldı ma'şuka aşık kendi kanını
Ma'şuk nakşından okur aşk eri Kur'anını

Yardan ayrı olunca asılıp ölmek yeğdir
Aşık kendi bırakır boynuna urganını

Gitmez aşık gözünden hergiz ma'şuk hayali
Nitekim zilha verir Yusuf'un nişanını

Dirlik budur aşıka ma'şuk yolunda öle
Sorarlar ise aydam aşıkın burhanını

Belkıys ile Süleyman aşka düştü bir zaman
İsteyip bulmadılar bu derdin dermanını

Gökteki Harut Marut aşk için indi yere
Zühre yüzün görecek unuttu Rahman'ını

Güzaf görmen siz aşkı kime oğradı ise
Sultanı iltir baştan yitirir hanmanını

Ferhat bu aşk yolunda başın külünge tuttu
Hüsrev Şirin derdinden dosta verdi canını

Leyli'yle Mecnun işi acebdür ( ür ) bu halka
Abdürrezzak terk etti aşk için imanını

Zemane vefaları cefa gelir yunüs'a
Bir doğru yer bulucak fidi kılar canını
Yunus Emre

Dilsizler haberini kulaksız dinleyesi
Dilsiz kulaksız sözün can gerek anlayası

Dinlemeden anladık anlamadan eyledik
Gerçek erin bu yolda yokluktur sermayesi

Biz sevdik aşık olduk sevildik maşuk olduk
Her dem yeni dirlikte sizden kim usanası

Yetmiş iki dilcedi araya sınır düştü
Ol bakışı biz baktık yermedik am-u hası

Miskin yunus ol veli yerde gökte dopdolu
Her taş altında gizli bin imran oğlu musi.


Yunus Emre

Erenler bir denizdir,

Aşık gerek dalası,

Ördek gerek denizden,

Girip cevher alası.

Yine biz ördek olduk,

Denizden cevher aldık,

Sarraf gerek cevherin,

Kıymetini bilesi.

Yürü var git veya konuşma,

Ne simsarlık satarsın,

Ali gibi er gerek,

İş bu sırra eresi.

Muhammed Hakk'ı bildi,

Hakk'ı kendinde gördü,

Cümle yerde Hakk hazır,

Göz gerektir göresi.

Bil rızkını Hakk'tan,

"Biz paylaştırdık" buyurdu,

Nefsini bilmiş er gerek,

Göz perdesini silesi.

Dedim iş bu sözleri,

Aşıklar hükmüyle,

Sözünde duran er gerek,

Bir kararda durası.

Alimler kitap yapar,

Karayı aka yazar,

Gönüllerde yazılır,

Bu kitabın süresi.

Yürü hey düzenbaz sufi,

Ne hile satarsın,

Hakk'tan başka kim ola,

Kula dileğini veresi.

Hakk durağı gönülde,

Ayeti var Kuran'da,

Arşdan yukarı canda,

Aşk burcunun kulesi.

Şöyle deli olmuşam,

Bilmezem dünü günü,

Yüreğimde sızladı,

Aşk okunun yarası.

Gel şimdi miskin Yunus,

Tut erenler eteğini,

Cümlesi yoksullukta,

Yokluk imiş çaresi.

Yunus Emre

Yar yüregim yar, gör ki neler var,
  Bu halk içinde bize gülen var.

  Ko gülen gülsün, Hak bizim olsun,
  Gaafil ne bilsin, Hakk'i seven var.

  Bu yol uzaktir menzili çoktur,
  Geçidi yoktur derin sular var.

  Girdik bu yola ask ile bile,
  Gurbetlik ile, bizi salan var.

  Her kim merdane, gelsin meydane,
  Kalmasin cana kimde hüner var.

  Yunus sen bunda meydan isteme,
  Meydan içinde merdaneler var.

Yunus Emre