Ey Gönül bakma cihâna gün gelir seyran gider               
Durma ağla gözlerim gel bu kafesten can gider

Sağlığı sen bil ganîmet gönlünü ezkâre ver
Çağrılır kabre girersin sonra bu meydan gider

Sıdk ile Allâh'a kul ol mâl ü dünyâ fitnedir
Bir kefen giyip gidersin servet ü sâman gider

Uyma gel ehl-i zamâna çokca sohbet eyleme
Çünkü onlar ehl-i Hakk'a her cihette yan gider

Cümle halk ehl-i seferdir devr-i Âdem'den beri
Pençe-i mevte takılmış günde bin kervan gider

Hâzır ol mevte KELÂMÎ gâfil olma bir nefes
Dost gider, düşman gider, ağyar gider, ihvan gider
KELÂMΠ

cânı cânana kurban eyleyen gelsin bu meydane
soyup benliğini uryan olan gelsin bu meydane

bu meydan mekteb-i irfan cesaret edemez her can
haset kin kibr u cehlini koyan gelsin bu meydane

ne bilsin derdimi dertsiz olanlar anlamaz halin
bu Allah derdidir âgâh olan gelsin bu meydane

visâliyle diyen Allah, mürâî gelmesin kâfi
riyâsız aşk ile Allah diyen gelsin bu meydane

uzatma dilini Allah deyen âşıklara zinhar!
fezkürûnî emr-u ferman duyan gelsin bu meydane 

dilin bal bal demekle ağzına tat gelmez ey ihvan
kamû âzaları Allah diyen gelsin bu meydane

kelâmî kalbten Allah de seni dîvane sansınlar
seherler zikredip lezzet alan gelsin bu meydane

Kelami