Nâr-ı aşkın sînem içre nûr-ı îmândır bana

Bilmemek senden sivâyı ilm ü irfândır bana



Ol kadar dolmuş gözüm gönlüm hayâlinle senin

Kande baksam dilberâ cümle gülistândır bana



Ben ne haddimdir sana âşıklığım isnâd edem

İtlerin addolunsam aynı ihsândır bana



Hamr-ı aşkın ol kadar mesteylemiş cânâ beni

Bûd u nâ-bûdu cihânın şimdi yeksândır bana



Mısr-ı dilden bûy-ı Yûsûf cânıma verdi hayât

Ey gönül Ya'kûb-tek Ken'ân'da zindândır bana



Her ne vârım var ise cümle senindir ey güzel

Cân u dil kim söylenir anlar da mihmândır bana



Biri hayrân biri kurbânındır ey cân âfeti

Yoluna i'zâz ile göndermek âsândır bana



Bilmedim âlemde çok ağyârını yâr eyledim

Zân sebeb yâr ettiğim bi'l-cümle düşmândır bana



Râh-ı aşkında Ketencizâde-veş olsam da hôr

Pâdişâhım her dü-âlemde büyük şândır bana

Ketencizâde Mehmed Rüştü